Bewegen in de tussenruimte geeft inzicht in de inclusieparadoxen die in het proefschrift Paradoxes of inclusive teaching practices and the beautiful between zijn behandeld en verbindt deze inzichten aan actuele ontwikkelingen op het gebied van pedagogisch tact, Argeloos Bewegen, composterende onderzoeksmethodieken en Fiets je vrij.

Deze ontwikkelingen worden gepresenteerd als intermezzo’s en vormen zo de verbindingen waarin steeds iets nieuws tot stand kan komen, zonder dat vooraf te voorspellen valt wat het zal betekenen. Daarmee lijkt de publicatie veel meer op een palet vol mogelijkheden dan op een navolgbaar spoor boekje.

Met een open en persoonlijke schrijfstijl confronteert de auteur de lezer soms met meer vragen dan antwoorden. Daardoor sluit deze publicatie prachtig aan bij de oproep waar het proefschrift mee eindigde: om te blijven bewegen in de tussenruimte en het onvoorspelbare als betekenisvolle mogelijkheid te blijven omarmen.